Władca Barcelony

Kupiłem książkę Chufo Llorensa nie wiedząc o niej absolutnie nic. Ot, zobaczyłem ją na sklepowej półce i pomyślałem, że 736 stron zapewni mi parę wieczorów rozrywki. Pewną rolę w zakupie odegrał także fakt, że książka ta mówi o świecie Barcelony, a po lekturze książek Carlosa Ruiza Zafona stałem się, jak wielu innych miłośników książek, wielkim fanem tego miasta.

Nie mając pojęcia jaką historię chcę mi przedstawić pisarz, zabrałem się do czytania. Od pierwszych stron uderzył mnie dynamizm akcji, który nie zmniejszył się ani na chwilę, aż do ostatniej strony. Książkę czyta się niezwykle szybko i osobiście, przez wszystkie strony, nie znalazłem nawet jednej, która choć odrobinę by mnie nudziła. Pomimo faktu, że przedstawione wydarzenia dzieją się w Barcelonie XI wieku, bardzo łatwo czytelnik może utożsamiać się z postacią głównego bohatera, zwłaszcza jeżeli ma w sobie choć najmniejsze pierwiastki romantyczne.

Czytając książkę Llorensa cały czas niemal, miałem wrażenie, że przypomina mi ona „Hrabiego Monte Christo” Aleksandra Dumasa. Wszak i w jednej i w drugiej powieści główny bohater to zawzięty i ambitny młodzieniec, przed którym, otwierają się wszystkie drzwi za sprawą niejako przypadkowo zdobytej fortuny. O ile tytułowy hrabia z powieści Dumasa, swój majątek znajduję jako ukryty skarb, o tyle swój, główny bohater „Władcy Barcelony” dziedziczy. Może motywy działań jednego i drugiego były inne, niemniej w powieści Llorensa też wyraźnie dostrzegalny jest motyw zemsty i zazdrości, umiejętne pomnażanie majątku przez głównego bohatera, zawiłość akcji i wielka, romantyczna miłość w tle.

Jeżeli ktoś jest fanem Edmunda Dantèsa, to będzie urzeczony postacią Martiego Barbany de Montgri, jego drogą do sukcesu i przygodami. Jest to niewątpliwie pozycja, godna polecenia każdemu, kto dzięki książkom potrafi przenosić się w inny świat. Kogoś takiego, z dziełem Llorensa w ręce, czekają niezapomniane przygody.