Wielka księga detektywa Pozytywki

Julian Tuwim, pytany o to jak się pisze dla dzieci, zwykł odpowiadać: "Tak samo jak dla dorosłych, tylko lepiej". Natomiast jedna z moich nauczycielek w szkole średniej, mając na myśli brak ciekawych pozycji we współczesnej literaturze dziecięcej, mówiła: "Ileż można dzieci karmić Brzechwą?!". Grzegorz Kasdepke jawi mi się jako długo oczekiwana odpowiedź na jej lamenty. "Detektyw Pozytywka" zawładnął sercami dzieci. Przynajmniej moich, a mam ich trójkę. Dlaczego? Bo Detektyw Pozytywka rozwiązuje problemy, które istotnie dzieci interesują, a którymi nie zaprzątałby sobie głowy taki Sherlock Holmes czy Poirot. Na przykład zaginione skarpetki Zuzi. Jej ulubione. W kolorowe delfiny. Przecież to jest sprawa poważna i nie cierpiąca zwłoki, na czym poznaje się Detektyw Pozytywka. Tak więc nawiązując do wypowiedzi Tuwima - bohater Kasdepki jest zdecydowanie lepszy od wspomnianych wielkich detektywów z kart literatury dla dorosłych. A odnośnie rozpaczliwych apeli mojej nauczycielki, której przejadł się Brzechwa, odpowiedzią niech będzie fakt, że Brzechwa - owszem, rewelacyjny i obowiązkowy - leży obecnie głęboko pod stosikiem książek Kasdepki.