Trzynasta opowieść

Trzynasta opowieść- czym może nas zaskoczyć? Książka ta niewątpliwie odpowiada na pytanie kim jesteśmy w życiu, czy tylko wytworami naszej wyobraźni, czy też mamy swoją prawdziwą twarz. Na to nurtujące pytanie odpowiedzieć chce sobie i innym znana autorka bestselerów Vida Winter, kobieta uwielbiana przez innych, a znienawidzona przez samą siebie.

Historia jej splata sie również z losami młodej dziennikarki Margaret,dziewczyny kochającej książki. W racjonalny i profesjonalny sposób podchodzi do opisania prawdziwej biografii głównej bohaterki. Vida jak i Margaret nauczone życia w samotnośći, nie rozpieszczają siebie wzajemnie, nie pragną zawrzeć przyjaźni. Jednak czas to znakomity figlarz i psotnik, który łączy ich historie w jedną z niesamowitą puentą.

Książkę polecam wszystkim, którzy pragną być prawdziwi. Skrywane tajemnice tylko nas duszą i gaszą sumienie. Ale gdy już wyjdą na światło dzienne, krok po kroku odsłaniają prawdziwe oblicze skrywane pod maską kłamstw i samotności.

Ciepło kominka...

Bardzo modna ostatnimi czasy historia o antykwariuszach i miłości do literatury, jest tam również tajemnica i to czyni książkę ciekawą. Zostajemy wciągnięci w grę, w której to sami poszukujemy wyjścia z labiryntu i odpowiedzi na dręczące nas i bohaterkę pytania, jednak musimy cierpliwie czekać na dalszą część historii, którą opwiada nam słynna pisarka pragnąca przedstawić swoją prawdziwą biografię. Powieść oddająca ciepło palącego się kominka w pokoju z miękkim dywanem, gdzie nasze stopy zatapiają się po kostki, o miogotliwym blasku świecy, niezwykle romantyczna, ciepła, ciekawa, w niej miłość przeplata się z nienawiścią, a życie jest nad wyraz prawdziwe. Warto po nią sięgnąć w jesienne wieczory i przenieść się w świat intryg i niedpowiedzianych zdań...

Schwytani we włókna ubrań

[Słowa] w rękach eksperta, manipulowane zwinnie, czynią cię więźniem. Wiją się wokół twych rąk i nóg niczym pająki wijące jedwab i kiedy jesteś tak zafascynowany, że nie możesz się ruszyć, przebijają twoją skórę, przedostają się do twojej krwi, paraliżują twoje myśli.] Cytat ten, zaczerpnięty z Trzynastej opowieści Diane Setterfield wprawdzie odnosił się do twórczości jednej z bohaterek powieści, pisarki Vidy Winter, ale to właśnie słowa Diane Setterfield uwięziły mnie i oczarowały.

Margaret Lea prowadzi życie, o jakim chyba marzy każdy miłośnik literatury – pracuje wraz z ojcem w antykwariacie, [magazynie książek, bezpiecznym miejscu dla wszystkich tomów, niegdyś napisanych z wielkim uczuciem, których obecnie nikt nie wydaje się chcieć], w którym to nie ma zbyt wielu klientów, za to jest cała masa czasu na czytanie. Margaret szczególnie upodobała sobie literaturę z XIX wieku, nie tylko klasyki takie jak Wichrowe wzgórza czy Jane Eyre, ale również, a właściwie przede wszystkim, biografie, wspomnienia, listy i dzienniki odeszłych w zapomnienie autorów sprzed lat. Dziewiętnastowieczni pisarze fascynują ją na tyle, że sama spędza wakacje w zakurzonych archiwach próbując odkryć zapomniane dzieje ich życia parając się amatorsko pisaniem biografii. Pewnego dnia otrzymuje list od najsłynniejszej, a jednocześnie najbardziej tajemniczej współczesnej pisarki, Vidy Winter, która na każde pytanie na temat jej życia miała gotową, wymyśloną historię sadząc, że [dobra opowieść jest zawsze bardziej olśniewająca niż rozbity kawałek prawdy.] W liście tym Vida Winter proponuje Margaret napisanie jej biografii. Wkrótce Margaret przenosi się w świat dziwnych związków i relacji między bratem a siostrą, między dwoma siostrami, między guwernantką a lekarzem; świat, w którym nic nie jest takie, jakim się wydaje na początku; świat, o którym trudno zapomnieć.

Jest to powieść wyjątkowa, nie pod względem nowatorstwa, a paradoksalnie przez trzymanie się tradycyjnych wyznaczników angielskiej powieści gotyckiej. Jest to historia z początkiem, rozwinięciem i zakończeniem wszystkich wątków, cenna w czasach, w których z rozpaczliwych starań autora o zaskoczenie czytelników powstają dziwne hybrydy. Jest tu dziwny dom Vidy Winter z zakamarkami, jest dom w Angelfield, o którym niektórzy mówili, że jest nawiedzony, są również złowróżbne ruiny tego domu, do których dziwnie ciągnie główną bohaterkę. Jest kot o imieniu Cień, ogromny ogród z zakamarkami, odwiedzany po zmroku, bohater, którego prawdziwa tożsamość zostaje ujawniona pod koniec powieści, przerażające wydarzenia, tajemnice z przeszłości, jest guwernantka. Są nawet wrzosowiska Yorkshire [!]. Stale obecna jest też Jane Eyre, czy to stojąca na półce w bibliotece, czy to wrzucana w ogień, czy to z brakującymi kartkami, czy opowiadana dwóm dziewczynkom przez nauczycielkę. Dla jednych wszystko to będzie zaletą, dla innych oznaką wtórności. Cóż, wiek XIX jest już za nami i arcydzieła gatunku już powstały, nie znaczy to jednak, że nic, co powstało ponad 100 lat później w tej samej konwencji nie może być dobrą lub przynajmniej przyjemną do czytania powieścią. Sama Setterfield zresztą potraktowała zaabsorbowanie dziewiętnastowieczną literaturą z lekkim przymrużeniem oka, kiedy to na swoje przypadłości Margaret otrzymałą następującą receptę: Sir Arthur Conan Doyle, Zagadki Sherlocka Holmesa – 10 stron, 2 razy dziennie.

Być może teraz mi samej przydałaby się taka kuracja lub kilkudniowa przerwa od jakiejkolwiek lektury. [Czy znasz to uczucie, kiedy zaczniesz czytać nową książkę, zanim jeszcze membrana poprzedniej przestanie drgać za tobą? Zostawiasz poprzednią książkę z poglądami i tematami, a nawet z bohaterami schwytanymi we włókna swoich ubrań i kiedy otwierasz nową książkę, oni sa wciąż z tobą.] Trzynasta opowieść to właśnie jedna z takich książek – Charlie, Isabelle, bliźniaczki, Aurelius, Margaret na pewno jeszcze jakiś czas ze mna pobędą.