Twój 
Trzeci Świat
nasza cena:
25,00zł
Cena rynkowa: 28,50zł
Rabat: 12.28%
Oszczędzasz: 3,50zł
25,00zł
Cena rynkowa: 28,50zł
Rabat: 12.28%
Oszczędzasz: 3,50zł
Recenzje »
Trzeci Świat opis
Widziałeś już świat pełen jednorożców? Świat elfów? Świat rozświetlonych dolin, świat uroczysk i tajemniczych jezior? Świat Białej Wieży i czarownych mgieł? Świat baśni?
Widziałeś, wiem.
Ale spójrz jeszcze raz. Przyjrzyj się uważnie, jak ten świat wygląda.
Skolonizowany przez Polaków.
Królikarnia ewidencjonuje go pod numerem trzecim. Dowództwo Wojska Polskiego pcha tam transporty broni, żywności i coraz to nowe zastępy poborowych. Ale cywilów wpuszcza się tam niechętnie.
Nieprzypadkowo.
Jest bowiem jeszcze druga strona - Południe. Tam trudniej o sielskie landszafty.
Gdyby cię tam wpuszczono, zobaczyłbyś Dziwkę - złą, czerwoną gwiazdę, wisząca nad horyzontem. Ujrzałbyś pochody trupów i armie deformantów. Napiłbyś się wody z zatrutych studni. Spojrzałbyś w oczy zdeprawowanych herosów, w których mieszka szaleństwo. Usłyszałbyś legendę o Czarowniku, który sprowadzi zagładę.
Lecz wybrać się tam nie pozwolą. Chyba że w jedną stronę.
Dobrze, że wpuścili choć reportera.
Trzeci Świat, to snuta przez dziennikarza z Ziemi opowieść o świecie magii, rozdartym na pół. O świecie zwartym w odwiecznym konflikcie. O świecie, w którym Armageddon nie jest tylko i wyłącznie legendą.
Widziałeś, wiem.
Ale spójrz jeszcze raz. Przyjrzyj się uważnie, jak ten świat wygląda.
Skolonizowany przez Polaków.
Królikarnia ewidencjonuje go pod numerem trzecim. Dowództwo Wojska Polskiego pcha tam transporty broni, żywności i coraz to nowe zastępy poborowych. Ale cywilów wpuszcza się tam niechętnie.
Nieprzypadkowo.
Jest bowiem jeszcze druga strona - Południe. Tam trudniej o sielskie landszafty.
Gdyby cię tam wpuszczono, zobaczyłbyś Dziwkę - złą, czerwoną gwiazdę, wisząca nad horyzontem. Ujrzałbyś pochody trupów i armie deformantów. Napiłbyś się wody z zatrutych studni. Spojrzałbyś w oczy zdeprawowanych herosów, w których mieszka szaleństwo. Usłyszałbyś legendę o Czarowniku, który sprowadzi zagładę.
Lecz wybrać się tam nie pozwolą. Chyba że w jedną stronę.
Dobrze, że wpuścili choć reportera.
Trzeci Świat, to snuta przez dziennikarza z Ziemi opowieść o świecie magii, rozdartym na pół. O świecie zwartym w odwiecznym konflikcie. O świecie, w którym Armageddon nie jest tylko i wyłącznie legendą.
KLIENCI KTÓRZY ZAKUPILI TEN PRODUKT KUPILI RÓWNIEŻ
- WARTO ZOBACZYĆ RÓWNIEŻ...
recenzje naszych klientów 
Autor: Sławomir Gr... Data dodania: 20/11/2010
Powieść Guzka robi duże wrażenie – klasyczny konflikt pomiędzy bogatą Północą a opóźnionym cywilizacyjnie Południem (tytułowym Trzecim Światem) został przeniesiony w rzeczywistość rodem z fantasy. Archetyp ten (Północ kontra Południe) jest zapewne starszy niż serial ze ś.p. Patrickiem Swayze czy gry komputerowe wykorzystujące taki schemat (technika kontra magia itp.).
Państwem, które odkryło ten Trzeci świat – będący jedną z Legend (skoro są inne, autor otwiera tym samym furtkę do potencjalnych kolejnych powieści ze świata Królikarni) - jest, jakże by inaczej, Polska. To dzięki ich odkryciu staliśmy się mocarstwem światowym, eksplorując te światy ile wlezie (czas tam płynie inaczej, tamtejsze miesiące równają się ziemskim dniom, więc momentalnie staliśmy się niewiarygodnie bogaci w zasoby naturalne). Nie do końca jest to jednak hiperpatriotyczne – otóż, ceną za bycie supermocarstwem jest pozbycie się wizerunku pokornego kraiku, słynącego głównie ze zwycięstw nie tyle bitewnych, co moralnych. Polska, mówiąc łagodnie, nie certoli się ze „złem”, uosabianym przez różnego rodzaju dzikie, magiczne kreatury. I co na to narodowcy – zamienilibyście Polskę na takie wredne imperium trzęsące światem? Bo ja sam niby chcę, a mam wątpliwości.
W wir tego konfliktu między cywilizowaną Północą a „dzikim”, „magicznym” Południem rzucony jest bohater powieści, reporter - stylizacja na Kapuścińskiego jest naprawdę świetna (narracja oczywiście jest pierwszoosobowa), dowodzi też, jak niewykorzystany potencjał tkwi w fantasy, jak właściwie niewiele trzeba, by błysnąć w tej konwencji. Bo właściwie dlaczego fantasy musi być patetycznym eposem? Już widzę oczyma duszy reportaże z fantastycznych krain a’la Cejrowski, książki kucharskie, poradniki motywacyjne, sekretny dziennik Adriana Trolla czy co sobie tylko zamarzymy.
Powieść jest krótka, sporej wielkości czcionka nabija sztucznie jej objętość, gdyby nie to, mielibyśmy do czynienia z broszurką. Niemniej warto – jest to gęsta proza, fotograficzne „migawki” z Trzeciego Świata zapadają w pamięć, no i mamy klasyczny schemat podróży do jądra ciemności – im dalej, tym mroczniej, tym okrutniej, tym odważniej świat południa wyciąga po bohatera swoje macki, aż w końcu ciemność przenika go dogłębnie, bo przecież kto walczy ze złem, sam staje się jego częścią i takie tam. Tylko kto tu jest zły, a kto dobry – z takim pytaniem zostawia nas autor.
Państwem, które odkryło ten Trzeci świat – będący jedną z Legend (skoro są inne, autor otwiera tym samym furtkę do potencjalnych kolejnych powieści ze świata Królikarni) - jest, jakże by inaczej, Polska. To dzięki ich odkryciu staliśmy się mocarstwem światowym, eksplorując te światy ile wlezie (czas tam płynie inaczej, tamtejsze miesiące równają się ziemskim dniom, więc momentalnie staliśmy się niewiarygodnie bogaci w zasoby naturalne). Nie do końca jest to jednak hiperpatriotyczne – otóż, ceną za bycie supermocarstwem jest pozbycie się wizerunku pokornego kraiku, słynącego głównie ze zwycięstw nie tyle bitewnych, co moralnych. Polska, mówiąc łagodnie, nie certoli się ze „złem”, uosabianym przez różnego rodzaju dzikie, magiczne kreatury. I co na to narodowcy – zamienilibyście Polskę na takie wredne imperium trzęsące światem? Bo ja sam niby chcę, a mam wątpliwości.
W wir tego konfliktu między cywilizowaną Północą a „dzikim”, „magicznym” Południem rzucony jest bohater powieści, reporter - stylizacja na Kapuścińskiego jest naprawdę świetna (narracja oczywiście jest pierwszoosobowa), dowodzi też, jak niewykorzystany potencjał tkwi w fantasy, jak właściwie niewiele trzeba, by błysnąć w tej konwencji. Bo właściwie dlaczego fantasy musi być patetycznym eposem? Już widzę oczyma duszy reportaże z fantastycznych krain a’la Cejrowski, książki kucharskie, poradniki motywacyjne, sekretny dziennik Adriana Trolla czy co sobie tylko zamarzymy.
Powieść jest krótka, sporej wielkości czcionka nabija sztucznie jej objętość, gdyby nie to, mielibyśmy do czynienia z broszurką. Niemniej warto – jest to gęsta proza, fotograficzne „migawki” z Trzeciego Świata zapadają w pamięć, no i mamy klasyczny schemat podróży do jądra ciemności – im dalej, tym mroczniej, tym okrutniej, tym odważniej świat południa wyciąga po bohatera swoje macki, aż w końcu ciemność przenika go dogłębnie, bo przecież kto walczy ze złem, sam staje się jego częścią i takie tam. Tylko kto tu jest zły, a kto dobry – z takim pytaniem zostawia nas autor.
Czy recenzja jest pomocna?: 
