Testament Damoklesa

Mamy rok 1967. Inspektor Misato Inoue prowadzi rutynowe dochodzenie – musi znaleźć osoby odpowiedzialne za serię krwawych i brutalnych morderstw. W między czasie prowadzi własną krucjatę przeciwko handlarzom żywym towarem - szuka zemsty na zabójcach służącym Jakuzie. Inoue nie przeczuwa, że to, za czym goni może bezpowrotnie odmienić jej życie. Dodatkowo jej śladem podążą tajemniczy Gaijin, cudzoziemiec, którego nie może rozgryźć. Niemal 20 lat później, młoda studentka, Eve Namura podejmuje się wyprawy do Somalii, jako wolontariuszka. Podroż ta szybko okazuje się dużym błędem, Eve poznaje o jedną tajemnicę za dużo i musi uciekać. Jedyną osobą, której może ufać jest Adam Worthington, człowiek bardziej niebezpieczny niż ci, którzy ją ścigają. Dwie historie, różne bohaterki i tajemnica, która je połączyła. Choć na pierwszy rzut oka nie mają nic wspólnego, z czasem obie opowieści łączą się ze sobą nierozerwalnie, w niezwykle ponury i niepokojący obraz.

„Testament Damoklesa” to druga powieść w dorobku literackim Marcina Wełnickiego, autora, który zadebiutował w 2010 roku książką „Śmiertelny Bóg”. Jego najnowsze dzieło to pozycja specyficzna, utwór będący bezpretensjonalną i dobrze skonstruowaną mieszanka gatunków łącząca w sobie powieść obyczajową, thriller militarny i kryminał, a wszystko to doprawione elementami fantastycznymi. Autor przedstawia wariację na temat II wojny światowej, jej alternatywnej wersji i tego jak potoczyły się losy świata. Obraz, jaki autor kreśli przed naszymi oczami, z wielkim rozmachem i precyzją, jest całkiem inny od tego, co wiemy z lekcji historii. Ziemia stała się areną zbrojeń, w wyścig, jaki prowadzą poszczególne kraje zamieszane są okrutne siły spoza naszego wymiaru, które mają w tym swój własny interes. Uważny Czytelnik odnajdzie w tekście niezliczoną ilość nawiązań do popkultury (szczególnie Lovecrafta i mitologii Cthulhu) – cytaty, teksty piosenek czy wzmianki o postaciach naprawdę żyjących.

Książka posiada dwie główne zalety, którymi jest konstrukcja fabuły i kreacja bohaterów. Dobrze zarysowana i kompleksowa fabuła podzieloną jest na dwie linie czasowe, które śledzimy naprzemiennie. Poszczególne wątki, nawet te najmniejsze i wydawałoby się mało istotne, łączą się w jedną spójną i przemyślana całość. Wszystko jest tak skonstruowane by Czytelnik do końca nie wiedział jak potoczy się cała historia. Autor niczego nie ułatwia i nie daje gotowych odpowiedzi, ale stopniowo dawkuje informacje, niczym elementy układanki. Trzeba być jednak ostrożnych, pisarz lubi zaskakiwać i pozostawiać wiele niedomówień i półprawd. W wywarciu odpowiedniego wrażenia pomaga przedni klimat, niespodziewane zwroty akcji i momenty przełomowe oraz napięcie, które nie opuszcza do końca i aura grozy.

Bohaterowie, którzy pojawiają się na kartach powieści wyróżniają się swoją osobowością i postawą. Każdy jest inny, nikt nie jest tylko dobry albo zły, balansują na granicy oddzielającej te dwie siły. Autor nie daje im taryfy ulgowej, wręcz przeciwnie, na każdym kroku czyha na nich niebezpieczeństwo i przeszkody. Przyjaciele wykorzystują się nawzajem, zaufanie przestaje mieć jakąkolwiek wartość i wszystko sypie się coraz bardziej.

Reasumując, nowa książka, Wełnickiego to proza ciekawa, solidna i intrygująca. Autor ani na chwilę nie pozwala się nudzić. Powieść wciąga od pierwszej strony, czyta się szybko i przyjemnie, a do tego dostarcza mnóstwo rozrywki. Idealna pozycja na zimowe wieczory, dla tych, którzy szukają czegoś zajmującego.

Autor: Jarek Machura