Percy Jackson i bogowie olimpijscy tom 1 Złodziej pioruna

„Wiesz co, ja wcale nie chciałem być osobą półkrwi. Jeśli czytasz te słowa, bo myślisz, że możesz być taki jak ja, to dam Ci dobrą radę: zamknij natychmiast tę książkę. Uwierz w każde kłamstwo, jakie opowiedzieli Ci mama i tato na temat Twoich urodzin, i postaraj się zwyczajnie przeżyć życie. (…)
Ale jeśli rozpoznasz się na tych kartkach – jeśli poczujesz, że jej słowa coś w Tobie poruszyły – natychmiast ją odłóż. Możesz być jednym z nas. A wystarczy, że się tego dowiesz… Wtedy to już tylko kwestia czasu, kiedy oni też to wyczują i przyjdą po Ciebie.
Nie mów wtedy, że Cię nie ostrzegałem.” *

Tymi słowami Rick Riordan, amerykański pisarz, autor powieści kryminalnych oraz powieści fantasy dla młodzieży zaczyna pierwszy tom serii Percy Jacson i Bogowie Olimpijscy. I trzeba tu przyznać, że autor wiedział jak zaciekawić czytelnika.

Percego poznajemy w momencie gdy uczy się w Yancy Academy – prywatnej szkole z internatem. Dwunastolatek ma nieustające kłopoty w szkole co prowadzi do tego, że obecna szkoła jest już którąś z kolei. Żeby było mało podejrzewa się go o ADHD i dysleksje. Przez nadpobudliwość wpada cały czas w tarapaty. W obecnej szkole chwilowo się utrzymuje. Lecz do czasu…

Jedna wycieczka zmienia wszystko. Coś się wydażyło coś niesamowitego. Pani Dodds, nauczycielka matematyki zmienia się w coś przerażającego. A Pan Brenner, nauczyciel mitologii daje mu długopis daje mu długopis, który tak naprawdę jest mieczem za pomocą, którego niszczy p. Dodds. Chłopiec jest zdezorientowany, tym bardziej, że nikt nie pamięta żadnej p. Dodds. Tylko Grover przyjaciel dwunastolatka jakoś dziwnie się zachowuje… Percemu wydaje się jakby coś się zmieniło. Na skutek dziwnych zdarzeń trafia na Wzgórze Herosów gdzie dowiaduje się, że sam nim jest, a bogowie tacy jak Zeus czy Atena wciąż istnieją! Zaś Grover jest satyrem… Poznaje też innych herosów, zaprzyjaźnia się nawet z jedną heroiką Annabeth. Tu zaczyna się prawdziwa przygoda… Przydzielenie do właściwego domu, szkolenia… i misja… Ale tego już nie zdradzę ;)

Muszę przyznać, semitologię czytałam chyba w pierwszej licealnej klasie i ciężko mi to szło. Jednak wiedza została. „Złodziej pioruna” ją odświeżył i jakby nie było przedstawił w ciekawszy sposób. Jak już na początku wspominałam pierwsza strona mnie bardzo zaintrygowała, a dalej? Było tylko lepiej! Książka jest napisana w sposób ciekawy i przemyślany. Język jest łatwy w odbiorze co powoduje szybkie czytanie. W książce nie brakuje też zabawnych momentów gdy Percy wraz z przyjaciółmi się przekomarzają. Percy jest ciekawą osobowością. Nie jest typowym grzecznym i cichym chłopcem. Potrafi pokazać, że ma swoje zdanie i nie da sobie w kasze dmuchać. W powieści nieustannie coś się dzieje.

*str 7

"Złodzieja Pioruna" pożyczyła mi koleżanka, gdyż nie było jej w mojej bibliotece. Muszę przyznać, że mam u niej wielki dług wdzięczności. Od kiedy tylko usłyszałam o ekranizacji tej książki uparłam się, że ją przeczytam bo kocham mitologię - zwłaszcza grecką. Wypada wspomnieć, że się nie zawiodłam.


Percy Jakson jest chłopcem, który ma problemy z dyslekcją i koncentracją. Rokrocznie zmienia swoje szkoły. W czasie jednej z wycieczek szkolnych wydarzyło się coś niezwykłego - jego nauczycielka przemieniła się w Łaskawą, a nastepnie próbowała go zabić. Od tej pory Percy wkracza w świat mitologicznych bogów, poznaje prawdę o swoim pochodzeniu oraz staje się herosem. Niestety w tym samym czasie Zeusowi ginie piorun a o kradzież oskarżony jest Percy. Czy uda mu się odnaleźć prawdziwego złodzieja ? Czy stanie się herosem ?


Co najbardziej spodobało mi się w książce ? Z pewnością jej zwyczajność. Ta książka wprost biła normalnością (o ile można tak powiedzieć o utworze fantastycznym), wciągnęła mnie niesamowicie. Akcja była dynamiczna i wciąż zaskakiwała. Nie było wątków, które się powtarzały.Została napisana barwnym językiem, doskonale przez wszystkich rozumianym. Bohaterowie byli bardzo przemyślani. Wgłębialiśmy się w ich życie, poznawaliśmy zachowania, jednak wciąż nas szokowali. Mimo młodego wieku wykazywali się niesamowitą odwagą, dzielnością oraz często okrucieństwem. Współczułam dzieciom z Obozu Herosów, którzy często nie spotkali swoich rodziców lub niejednokrotnie byli nieoznaczeni, co znaczy, że rodzice się do nich nie przyznali .W utworze znalazło się mnóstwo zagadnień z mitologii i mitów, które jeszcze bardziej uatrakcyjniły dzieło pana Riordana.


Mimo iż Percy jest przez wszystkich traktowany jako bohater, w książce wydaje się nie co zagubiony, lecz nie nierozgarnięty, tak jak niektórzy. Co rok zmieniał szkoły, był uważany za krnąbnego, niedobrego chłopca choć tym czasem musiał mieszkać ze wstrętnym ojczymem przy boku matki idealnej- troskliwej, wyrozumiałej, opiekuńczej. W pewnym stopniu (bardzo małym) "Złodziej pioruna" przypominał mi "Harrego Pottera". Trójka bohaterów ratujących świat: Percy - który nie wiedział o swoim pochodzeniu, Annabeth - genialna córka Ateny i w końcu Grover - satyryczny satyr, który był po prostu najlepszym kumplem naszego herosa. Koniec końców "Złodziej pioruna" został napisany zupełnie odrębnym stylem.


Przeczytanie tej lektury daje nam nie jedną rzecz - opowieść Percego, która każdemu zaimponuje, ale także powtórkę z mitologii, która może nam się kiedyś przydać. Do przeczytania książki serdecznie zachęcam wszystkich, gdyż nadaje się ona praktycznie zarówna dla młodzieży jak i dorosłych. Dzięki niej przeżyjecie wspaniałą przygodę, którą - mogę zapewnić - zapamiętacie na długo.