Pan Lodowego Ogrodu. Tom 2

Drugi tom znakomitej, wyróżnionej Nagrodą im. Janusza Zajdla, powieści Jarosława Grzędowicza.
Komandos z Ziemi, Vuko Drakkainen zostaje wysłany przez mocodawców na planetę Midgaard zamieszkaną przez humanoidalną cywilizację, słabiej rozwiniętą od ziemskiej. Jego misją jest odnalezienie ziemskich naukowców ze stacji badawczej, którzy od dłuższego czasu przestali dawać oznaki życia. Vuko ma zakaz ingerencji w życie na planecie, więc nie nosi uzbrojenia typowego dla Johna Rambo, lecz broń podobną do używanej przez tubylców, ale wykonaną przy pomocy najnowszych technologii.

Pierwsze strony książki przenoszą nas bezpośrednio do miejsca zakończenia części pierwszej. Nadal są to dwie opowieści. Akcja, jak w pierwszym tomie, toczy się w dwóch miejscach równolegle, na przemian towarzyszymy albo naszemu komandosowi, albo następcy tronu Cesarstwa Armitraju. Z tym, że następuje tu pewna przemiana Drakkainena. Vuko zaczyna odkrywać w sobie nowe możliwości i powoli staje się czyniącym.
Do powieści Grzędowicza pasuje znane wszystkim miłośnikom fantastyki określenie 'magia i miecz'. W pierwszym tomie był miecz, teraz czas na magię.

Z całą odpowiedzialnością mogę powiedzieć, że od czasów Wiedźmina Andrzeja Sapkowskiego Pan Lodowego Ogrodu jest jedną z najlepszych powieści w polskiej fantastyce, jakie zdarzyło mi się przeczytać. Świadczą o tym choćby liczne nagrody, które wszakże są tylko konsekwencją, uznaniem i docenieniem wielkiego kunsztu literackiego Jarosława Grzędowicza. Zdaje sobie również sprawę, że nie muszę tego wszystkiego mówić. Nikt nie kupuje książek od drugiego tomu, a wszyscy, którzy zakupili i przeczytali poprzedni nie potrzebują słów zachęty.

Możecie spodziewać się tego samego, dobrego poziomu, wartkiej akcji i kolejnych niebezpiecznych przygód Drakkainena i następcy Tygrysiego Tronu. Nie dostrzegłem żadnych oznak wyczerpania tematu czy pisania na siłę, co się czasami zdarza autorom, gdy zabraknie im pomysłów a za wszelką cenę chcą dopisywać kolejne tomy. Tu widać, że Grzędowicz przed wzięciem się do pracy solidnie przemyślał i zaplanował jak jego historia ma wyglądać i konsekwentnie realizuje swoje założenia. Albo jest genialnym improwizatorem, co tylko zwiększyłoby mój szacunek do niego.

Wydarzenia tomu drugiego przenoszą nas między innymi do kraju Ludzi Ognia, pustoszonego przez Węży, sługi Van Dykena. Ucieszyło mnie to, gdyż ponownie spotkałem starych znajomych, a wśród nich Grunaldiego, jednego z moich ulubionych bohaterów w powieści. Jak skończy się potoczy się dalej starcie Drakkainena z Van Dykenem, czy uda się pokonać czerwoną Prorokinię? Część pytań zostanie wyjaśniona. Zaś na wszystkie odpowiedzi będzie trzeba poczekać do ukazania się 3 tomu Pana Lodowego Ogrodu. Że go kupię jak tylko się pojawi, wiem już teraz.