Ofiara w środku zimy

Za oknem upały, a ja podczas lektury najpierw musiałam sięgnąć po ciepły sweter, potem przygotowałam kubek kakao, na końcu zaś wsunęłam się pod koc… Czego by nie mówić o autorze, ma dar plastycznego obrazowania! Ten kryminał praktycznie zmroził mnie do szpiku kości…
Pewnym uzasadnieniem dla odczuwanego przeze mnie chłodu i zimnych dreszczy przebiegających po plecach jest czas akcji. Zgodnie z tytułem, rozgrywa się ona w środku zimy. I to jakiej! Temperatura spada poniżej trzydziestu stopni mrozu. Komisarz Malin Fors marzy jedynie o wylegiwaniu się w ciepłym łóżku. Niestety, ta przyjemność zostaje jej gwałtownie odebrana – ktoś okrutnie kaleczy ciało otyłego mężczyzny i wiesza je na drzewie. Śledztwo odsłoni sporo mrocznych tajemnic z jego przeszłości… I znacznie zmieni życie samej Malin.
Jeśli chodzi o przejmujący klimat rozpaczy, samotności i życiowej pustki, nie ma nic lepszego od skandynawskich kryminałów. Ich lektura jest podobnie przygnębiająca jak słuchanie depresyjnych piosenek – a jednak czasem trudno sobie tego odmówić. Nie wiem, w czym tkwi ta magia, ale ja poddałam się jej już dawno, gdy po raz pierwszy sięgnęłam po kryminały Larssona i Mankella. Różne są recenzje zamieszczone w Internecie, ja jednak uważam, że Kallentoft to godny następca wyżej wymienionych panów - nikogo nie zmuszam jednak do podzielania mej opinii…
Mroczne i depresyjne jest tu niemal wszystko, począwszy od życia głównej bohaterki, zmagającej się z trudnościami samotnego wychowywania nastoletniej córki i tęsknotą za byłym mężem, a skończywszy na zakończeniu. Nie chodzi tylko o słynny element zaskoczenia – rozwiązanie jest dość niespodziewane, znacznie ważniejszy jest jednak portret psychologiczny mordercy. Dawno nie spotkałam tak smutnej historii – i paradoksalnie, doszło do tego, że gorąco żałowałam osoby, której wcale żałować nie powinnam.
Polubiłam bardzo samą Malin. Nie wiem, kto tworzył opis zamieszczony z tyłu okładki, nie jestem jednak pewna, czy dokładnie wczytał się w książkę – „pije za dużo tequili” oznacza jak sądzę kilka drinków, natomiast „uprawia za dużo ostrego seksu ze swoim kochankiem, dziennikarzem z miejscowej gazety” – to jeden jedyny raz, który opisany został w kilku zaledwie zdaniach… I trudno stwierdzić, by był szczególnie ostry. A i ten kochanek, to określenie delikatnie na wyrost, sugeruje raczej jakiś trwały związek… Zdecydowanie ważniejszą stroną charakteru Malin jest jej głęboki związek z Tove, córką. I chyba to właśnie ten wątek jest jedną z mocniejszych stron powieści. Rozterki Malin, która nie chce pozwolić, by jej córka stała się małoletnią matką – ona sama zaszła w ciążę dość młodo i związek z ojcem Tove nie zakończył się sukcesem – a jednocześnie niechęć do przeszkadzania jej w pierwszym zauroczeniu – to wszystko jest niezmiernie ludzkie, zrozumiałe. Pomaga nam polubić komisarz Fors, dodaje ciepła jej dość ostremu wizerunkowi.
Książka jest napisana dość nietypowym stylem – początkowo wydaje się nieco chaotyczna, a to przez wszechobecne w niej monologi. Najbardziej zaskoczyły mnie te, wypowiadane przez… ofiarę. Tak, tak, mamy niepowtarzalną możliwość wysłuchania trupa… Pomysł bardzo oryginalny i moim zdaniem, trafiony. U Mankella mamy często sposobność posłuchać myśli mordercy, czemu nie dać drugiej stronie możliwości przemówienia?
Nie będzie to niczym nowym, ale tradycyjnie w przypadku wydawnictwa Rebis muszę pochwalić estetykę wydania. Nie sposób pominąć jej bez słowa, gdy dostaje się w ręce takie cudeńko. Twarda oprawa w obwolucie, klimatyczna okładka, świetna jakość papieru – aż miło się czyta. I nie wyłapałam ani jednej literówki!

Ostatnio częściej sięgam po literaturę skandynawską. Lubię ten typ literatury, ponieważ ma w sobie coś szczególnego, jakąś tajemniczą siłę i mrok, co intryguje i nie pozwala odłożyć książki ani na chwilkę.

„Ofiara w środku zimy” to pierwsza część cyklu napisanego przez Szweda Monsa Kallentofta. Od pierwszych stron z powieści bije wszechobecne zimno i chłód. W takiej właśnie mroźnej scenerii, w pobliżu miasta Linköping, dochodzi do szokującego morderstwa mężczyzny, którego ciało zostało w okrutny sposób okaleczone i zawieszone na drzewie. To wydarzenie budzi z marazmu wszystkich mieszkańców. Śledztwo zostaje powierzone komisarz Malin Fors, której przyjdzie zmierzyć się z rozwiązaniem zagadki w tych ekstremalnych warunkach. Trzydziestoletnia bohaterka to inteligentna i ambitna policjantka, która wiele w życiu przeszła. Ma za sobą nieudane małżeństwo, samotnie wychowuje dziecko i ma problemy z nadużywaniem alkoholu. Po makabrycznej zbrodni, dzięki swym zdolnością, skrupulatnie prowadzi śledztwo i tropi mordercę. A podejrzanych jest wiele... Czy uda się znaleźć winnego i gdzie zaprowadzi ją dochodzenie? Jak zawsze zostawiam Was w niepewności i zapraszam do lektury:).

Książka bardzo interesująca, przeplatająca wątki kryminalne i te całkowicie odmienne, co dodatkowo podnosi walory tej powieści. Niezwykły klimat i trzymająca w napięciu atmosfera, bardzo mi się spodobały. Także głos z zaświatów zmarłego mężczyzny, jego „dialog” z Malin, jak i liczne monologi wewnętrzne bohaterów, bardzo przypadły mi do gustu i stworzyły wyjątkową książkę, wartą przeczytania.

Plastyczny język oraz ciekawy styl i narracja sprawiły, że powieść czyta się bardzo dobrze a chłód i emocje odczuwa się się z wzmożoną siłą. Sprytna intryga kryminalna, cała paleta barwnych postaci literackich oraz genialne studium samotności sprawia, że od książki wprost nie można się oderwać. Dla fanów kryminałów pozycja obowiązkowa a dla wszystkich, którzy do tej pory nie mogli się przekonać do tego typu literatury, polecam tę pozycję w szczególności. Już nie mogę się doczekać kolejnej części. Pozdrawiam!!

Zima u Kallentofta pokazana jest w tak obrazowy sposób, że prawie czujesz jej chłód podczas lektury. Tak samo namacalne jest zło i okrucieństwo przedstawione w "Ofierze w środku zimy". Błędem jest nastawianie się na te same odczucia artystyczne, jakie towarzyszyły nam podczas lektury kultowego już Millennium. Larsson zaserwował czytelnikom bardzo dobry kryminał pisany w sposób zwięzły, dziennikarski, opisy krajobrazów i relacji międzyludzkich u Kallentofta są prawie poetyckie. Trudno jest zgodzić się ze stwierdzeniem Magnusa Utvika, którym kusi wydawca książki "Nie zawracajcie sobie głowy Larssonem, Kallentoft jest lepszy", gdyż Kallentoft jest po prostu inny."Ofiara w środku zimy" nie jest typowym kryminałem lub thrillerem szwedzkim. Wyjątkowy charakter nadają książce świetnie nakreślone sylwetki głównych bohaterów oraz nieco dziwne stany ducha komisarz Malin Fors. Dodatkowym smaczkiem jest ciekawy zabieg literacki jakim jest obserwowanie toku śledztwa z perspektywy zamordowanej osoby. Możemy śledzić myśli oraz komentarze denatów. Książka jest godna polecenia, idealna dla osób, znudzonych kryminałami w stylu dziennikarstwa śledczego, dla tych, którzy pragną trochę ambitniejszej lektury. Dodatkowe walory estetyczne to bardzo ładne wydanie i ciekawy projekt okładki.

Nie przychylam się do opinii krytyka, iż Kallentoft jest lepszy od Larssona. Akcja tu faktycznie skomplikowana, zawiła, ale jakoś nie porywa,u Larssona każde zdanie tchnie tajemnicą, a tu i do lekkości pióra Larssona sporo brakuje.