Krew elfów tom 3 sagi o wiedźminie

Chyba nie muszę tutaj opisywać tego, co jest wiadome, a mianowicie, że jest to obowiązkowa lektura dla wszystkich. Jest to pierwszy tom Sagi o Wiedźminie napisany z bardzo dużą dozą humoru, pięknymi opisami krajobrazów oraz niesamowitymi popisami szermierskimi. Zwłaszcza te ostatnie - mam na myśli pojedynki szermierskie – są rewelacyjnie przedstawione, oczywiście jeżeli walczy Geralt lub inny z wiedźminów. Książka jest po prostu tak przepięknie napisana, że czytając ją i wczuwając się w klimat świata przedstawionego przez Sapkowskiego można dosłownie „odpłynąć” z tego świata – na cóż nam trawa lub inne używki zwiększające poziom serotoniny w mózgu, wystarczy sięgnąć po dobra książką taką jak ta. Zastanawia mnie to, czemu ktoś dotąd jeszcze nie nakręcił porządnego – powtarzam porządnego a nie szmiry z Żebrowskim – filmu ukazującego losy Geralta. Po co kręcić jakieś amerykańskie filmy z rodzaju Mumii (np. Mumia 3), zamiast tego przecież można sięgnąć po polską klasykę literatury fantasy. Wierzę, że film o losach Wiedźmina został by tak gorąco przyjęty na świecie jak Władca Pierścieni, albo nawet i lepiej ze względu na humor autora.

To tak naprawdę pierwszy tom sagi o Wiedźminie. Atmosfera wokół Wiedźmina robi się gęsta. Czyta się ten tom trochę jak kryminał, czkolwiek cała historia trąci jakimś smutkiem. Wiemy już, że Geralt spotkał swoje przeznaczenie i jasne jest, że
nie kończy się to dobrze. Wszyscy bohaterowie zdają się do czegoś szykować, nawet Yennefer zajmuje się czymś ważniejszym, niż ona sama.
Wojna się zbliża. Zaraza!