Jedz, módl się, kochaj

Kiedyś ktoś powiedział:Najtrudniej jest mówić o sobie? Jeszcze trudniej jest uwierzyć w siebie i odważyć się żyć według własnych myśli. Odwagi aby odsłonić światu rok własnego życia nie zabrakło Elizabeth Gilbert. W swojej książce pt. Jedz, módl się, kochaj opisała swoją drogę w poszukiwaniu siebie i swojego miejsca na ziemi. Wędrówkę rozpoczyna we Włoszech. Tam oddaje się czystej przyjemności. Niewyobrażalne jest to, ile radości może przynieść jedzenie spaghetti czy smakowanie lodów pistacjowych. Gilbert pokazuje czytelnikowi jak można cieszyć się z małych przyjemności nawet gdy ma się na koncie społecznie nieuznawany stan małżeński jakim jest rozwód. Tam też uczy się języka Włoskiego, którego nauka przynosi jej wiele satysfakcji, a zawarte przyjaźnie sprawiają, że każdy dzień jest lepszy od poprzedniego. Nie obędzie się także od chwil zwątpienia. Ale któż ich nie ma. W poszukiwaniu głębszych wartości życiowych Elizabeth wyrusza do Indii, do aśramy ukochanej hinduskiej guru, gdzie oddaje się filozofii medytacji podczas której przenosi się do wyższych stanów swojej świadomości. Wiara i systematyczna praca nad sobą pozwalają jej odpocząć od uczucia pustki, jaki towarzyszył jej przez wszystkie lata małżeństwa. Podróż autorki kończy się na indonezyjskiej wyspie Bali. Pod opieką uzdrowiciela Ketuta i nowo poznanego mężczyzny jej życia wypełnia się kolorami.
Książka przynosi czytelnikowi wiele momentów wzruszenia, łzy same cisną się do oczy. Nie zabraknie również wesołych momentów. Chwile poświęcone uzdrowicielowi Ketutowi są bardzo zabawne i nie do zapomnienia. Ta książka to zupełny mix zachowań ludzi w różnych sytuacjach, w różnych kulturach, z których również czerpiemy mądrości życiowe. Czytając książkę odnosi się ważenie jakbyśmy towarzyszyli autorce w podróży od samego początku do końca. Widzimy bardzo dokładnie opisany przez nią świat - ludzi, krajobrazy, wszystko co zdołała dotknąć i poczuć w ten jeden magiczny rok. Książka skłania czytelnika do głębszych refleksji nad własnym życiem. Odczuwamy potrzebę zrobienia czegoś tylko dla siebie, aby odzyskać spokój i równowagę, której potrzeba w dzisiejszym świecie jest znacząca, jak potrzeba posiadania bliskiej osoby czy stabilność finansowa. Każdy problem, z którym spotykamy się na co dzień jest ważny. Lecz nie każdy z Nas wie jak sobie z nim poradzić. Gilbert wybrała roczną podróż aby rozpocząć życie na nowo i skupić się na kwestiach najistotniejszych dla niej. Nie z poczucia egoizmu. Z poczucia odzyskania siebie. To jaką my wybierzemy drogę zależy od Nas, i od tej chwili liczą się tylko efekty po jej
przebyciu.
Książka jest dla tych wszystkich, którzy lubią lekkie pióro z przesłaniem. Tym wszystkim czującym niedosyt po przeczytaniu książki polecam jej kontynuację pt. I że Cie nie opuszczę.

O książce Jedz, módl się, kochaj” słyszałam i czytałam wiele różnych opinii. Sama jednak byłam ciekawa, czy książka mi się spodoba i jakie na mnie zrobi wrażenie. Po przeczytaniu muszę napisać, że niepotrzebnie się wzbraniałam przed nią, bo lektura sprawiła mi dużo przyjemności i lekko mi się ją czytało.

Pewnie większość z Was już tę książkę ma za sobą, ale króciutko streszczę fabułę dla tych, którzy podobnie jak ja, czekali na odpowiedni moment, aby zasiąść do lektury. Otóż książka autorstwa Elizabeth Gilbert opowiada historię młodej kobiety przed trzydziestką, która mimo że miała wszystko co potrzebne jest do szczęścia, a więc męża, dzieci, piękny dom, dobrą pracę, to jednak czegoś w jej życiu brakowało. Lata mijają i kobieta w pewnym momencie zdaje sobie sprawę, że jej dotychczasowe ustabilizowane, spokojne życia nie sprawia jej radości. Dociera do niej, że chciałaby zrobić coś dla siebie, że potrzebuje odmiany i powiewu świeżości. Przechodzi rozwód i depresję a wizyty u psychoanalityka nie przynoszą poprawy. Liz bierze się w garść i postanawia poświęcić rok na podróżowanie. Czy taki wyjazd rzeczywiście pomoże naszej bohaterce znaleźć to czego szuka?

Co sprawia nam prawdziwą radość i to, że czujemy się spełnieni? Gdzie szukać własnego szczęścia i jak daleko się posunąć, aby je odnaleźć? To właśnie ma zamiar sprawdzić nasza główna bohaterka podróżując po różnych krajach. Będzie to nie tylko zwiedzanie i poznawanie nowych kultur, tradycji, ale przede wszystkim droga do odnalezienia siebie i własnego szczęścia.

Książka „Jedz, módl się, kochaj” łączy w sobie ogromną dawkę optymizmu i ciepła, przeplatane codziennymi problemami. Jest to uniwersalna powieść, która porusza takie tematy jak poszukiwanie sensu życia, radzenie sobie z rozwodem, z depresją czy też znalezienie własnego szczęścia.

Polecam książkę wszystkim, którzy czują, że ich życie nie jest takie, o jakim marzyli. Jeżeli chcecie coś zmienić, ale się boicie... Sięgnijcie koniecznie po tę lekturę. Pozdrawiam!!

ksiazka piekna!!!chce sie jechac do wloch, indi i na bali by przezyc to co bohaterka!!! nio i ta milosc ktora sie pojawia taka namietna polecam z czystym sumieniem.dzis ja skonczylam czytac i pewnie myslami bede do niej bardzo dlugo powracala!!!pomaga naprawde powrocic do rownowagi!!!

Podobnie i mnie (w nawiązaniu do recenzji Pani Edyty Możejko) nie przekonują promocyjne hasła w rodzaju: bestseller! Co więcej, nie jestem zwolenniczką literatury kobiecej. Książkę także poleciła mi koleżanka, jednak...
Jednak moja podróż po jej kartkach wyglądała całkiem inspirująco. W moim przekonaniu książka napisana jest ciekawym, czytelnym językiem, pełna jest wartych zapamiętania spostrzeżeń, jakie autorka, (która uczyniła siebie bohaterką książki) odnotowuje podczas swoje podróży. Jest to z założenia subiektywny opis podróży, pokazanej przez pryzmat osobistych przeżyć kobiety. Akcja jest ciekawa od pierwszych rozdziałów, choć przyznaję, że już przy drugiej części (a jest ich trzy) robi się nudno.
Jednak myślę, że nie warto krytykować autorki za to, że jej książka przebiła się do czołówki względem ilości sprzedanych egzemplarzy. Zdarza się to nie tylko banalnym książkom.
Co do osobowości bohaterki – autorki, zgadzam się, że może być odległa przeciętnemu Polakowi katolikowi. Można to zinterpretować zarówno jako wadę, jak i zaletę. Nie każdy bohater jest pozytywny, niekiedy za to bywa irytujący.
Biorąc pod uwagę całokształt, całkiem niezła książka z kategorii powieści psychologicznej i kobiecej.

Po tę pozycję sięgnęłam tylko dlatego, że ją dostałam. Od koleżanki, która - jak mi się do tej pory wydawało - ma całkiem niezły gust, jeśli chodzi o dobór literatury. Niestety, tu się wyraźnie pomyliła. A ja odczułam to już po przeczytaniu paru zdań na odwrocie. Bestseller? - myślę sobie. OK. Brzmi banalnie, zapewne banalny też jest, jak na utwór skierowany do masowego odbiorcy przystało, ale spróbujmy. Przecież nie wolno się poddawać już na starcie...

Więc wzięłam do ręki, zaczęłam. Już od początku książka mnie irytowała. Z dwóch zasadniczych powodów - tak, jak przypuszczałam, była banalna. Nie powalała ani treścią, ani językiem. Ale chyba większym utrudnieniem dla mnie było brnięcie przez opisy mantry, jaką stosowała bohaterka i tego typu rzeczy. Bardzo wyraźnie odczuwałam, że to nie ta kultura, że mnie to śmieszy, że jestem chrześcijanką i do mnie to nie tylko nie trafia, ale wręcz mi przeszkadza w odbiorze...

Poza tym cały opis znajdujący się na odwrocie książki wydaje mi się być mocno przesadzony. Autorka (podobnie, jak bohaterka książki) popadła w ciężką depresję? Bo ja wiem, czy ona taka straszna była. I cała zarysowana sytuacja. Stale miałam wrażenie, że wszystko sprowadza się do jęków użalającej się nad własnym życiem kobiety w wieku średnim. I nie wydaje mi się, żeby bohaterka brała odpowiedzialność za własne zadowolenie z życia... No, chyba, że powieść rozwija się dość długo i coś zaczyna się dziać w momencie, w którym porzuciłam lekturę - jakoś w połowie książki. Czasem staram się wrócić, ale nie potrafię... Jak dla mnie za monotonne. I mocno przereklamowane, jak spora część bestsellerów zresztą.

Czy polecam? Nie. Tego jestem pewna. Chociaż mam wrażenie, że mogę być jedną z nieliczych osób, którym nie podoba się ta książka. Bo w gruncie rzeczy jest tam miłość, jest jakaśtam życiowość (niestety, jak dla mnie próby jej ukazania uczyniły utwór banalnym), a tego często większość z nas w literaturze szuka. Ja mówię nie. I chcę więcej. Nawet, jeśli miałabym to znaleźć w książce nieznanego autora, nieopatrzonej hasłem bestseller.