Gra o tron

Co zrobić, aby czytelnik wpadł po uszy w jakąś fabułę? Wystarczy stworzyć mu wspaniały, fantastyczny świat i rozwijać jego wyobraźnię. Tak dzieje się w powieści Gra o tron George R. R. Martina. Na ponad 700 stronach poznajemy ród Starków, Lannisterów i kilku innych. A to co otrzymujemy, to dopiero przedsmak tego, co będzie działo się dalej. Na początku nie wiemy jeszcze, kto jest głównym bohaterem. Autor dzieli książkę na rozdziały, z których kolejny poświęcony jest jednej z postaci. Ta do której najbardziej się przywiązujemy, uznamy za najważniejszą, ginie – i to nie wcale na końcu powieści.

Teraz pytanie o to kto należy do drużyny białych, a kto do czarnych – czyli złych. W Grze o tron nie ma jasnych odpowiedzi. Bohaterowie, nawet ci najbardziej honorowi nie zawsze postepują, tak jak byśmy sobie tego życzyli. To nie jest czarno-biały świat rodem z powieści szabli i szpady.

Nie chcę streszczać fabuły, bo to doskonałe ciasteczko dla miłośnika słodyczy. W tym przypadku można się delektować czytaniem, aż się skończy tom. No i najważniejsze – mam świadomość, że za chwilę zacznę drugi. Starcie królów już czeka.

Zanim zaczęłam powieść jedno mnie od niej odrzucało. Okładka. Ktoś, kto miałby oceniać powieść po wyglądzie tego obrazka z pewnością nie zajrzałby do środka. Gdyby nie te niemal 800 stron, to możnaby pomysleć, że to jakaś harlequinowa saga. Nic bardziej mylnego. Jeśli wybiorę powieść z okładką serialową, to oczywiście zapłacę więcej. Na szczęście jest szary papier, albo czytnik e-booków.

A jeśli ktoś nie zechce przeczytać powieści? Jest do wyboru znakomity serial wyprodukowany przez HBO. Zachęcam do obejrzenia – zwłaszcza po lekturze Gry o tron. Czekam już na drugą serię. W tym czasie pochłonę kolejne tomy powieści z cyklu Pieśń lodu i ognia…

Opublikowałam również na blogu: dofi.com.pl

Zacznę niestandardowo - "Gra o tron" jest miernym produktem z gatunku fantasy. Osobiście nie polecam i radzę omijać. Prostota, a raczej prostactwo w opisie bohaterów, zdarzeń, miejsc sprawia, że czytając nie raz Czytelnik będzie znudzony.
O książce powiedziane zostało już wszystko, a serial tylko nakręcił sprzedaż tego produktu. Myślę, że słowo "produkt" tutaj pasuje idealnie, bo do czynienia mamy z kolejną wielotomową serią, tasiemcem niczym wenezuelska telenowela, gdzie rozwój postaci jest tak złożony jak obsługa cepa. Nie ma więc większego sensu przedstawianie fabuły, ponieważ osoby sięgające po ten produkt i tak więdzą, że akcja toczy się w miejscu zwanym Westeros, który swoją historią i głównymi aktorami na scenie przypomina średniowieczną Europę. Czytając tą, jak i kolejne, części podobieństwa miejscami wydają sie wręcz oczywiste.
Jest tu element, który uważam za udany - fabuła i związane z nią zwroty akcji. Niczym w serialu, kolejne odcinki kończą się cliffhangerami, zmuszającymi czytelnika do kontynuowania lektury. Bo głupio tak dowiedzieć sie, że główny bohater ginie i zakończyć dalsze czytanie.
Także za wielki plus uważam wymyślenie całego konceptu wielkich rodów, ich powiązań między sobą, ich historii. Początkowo to zachwyca, sprawia wrażenie "epickości", jednak wraz z dalszym zaznajamianiem się z przedstawionym światem, może nadejść refleksja, że to wszystko jest puste niczym wydmuszka.
Kto będzie chciał i tak sięgnie po tą książkę, a zapewne także i po kolejne tomy. Ja osobiście uważam, że to jest strata czasu/pieniędzy. Lepiej zainwestować w planszówkę z tego uniwersum, zaprosić znajomych i kupić piwo. Doznania z obcowania z bohaterami znanymi z książki są o wiele bardziej wartościowe i przyjemne niż sama lektura miernego produktu jakim jest "Gra o tron".

coś trochę z inne beczki... (ale związane z tematem) co ostatnio znalazłem w sieci http://www.millionyou.com/konkursy/Superprodukcja_Audiobooka_Gra_o_Tron_Teatr_Wyobrazni,wyniki.html

Książka jest pierwszym tomem z cyklu "Pieśń lodu i ognia" autorstwa Georga R.R. Martina.
Zobaczywszy te ok.780 stron podeszłam do fantasy trochę sceptycznie ,ale zachęcona recenzją Doroty W. w programie Czytam bo lubię, postanowiłam dać jej szansę, najwyżej odłożę.
No i zostałam wciągnięta w magiczny wielowymiarowy świat Martina z cudownymi oraz wrednymi postaciami, które podczas lektury wcale nie są papierowe, ale bardzo realne. Wielowątkowe opowieści, oraz misterne intrygi powodują że człowiek czyta tylko jeszcze ta strona i nagle robi się ich 20-30 i aż szkoda odkładać by iść spać jednak.
Po prostu klasyczne, świetnie napisane fantasy na długie wieczory.

Książka jest pierwszym tomem z cyklu "Pieśń lodu i ognia" autorstwa Georga R.R. Martina. Zobaczywszy te ok.780 stron podeszłam do fantasy trochę sceptycznie , ale zachęcona recenzją Doroty W. w programie Czytam bo lubię, postanowiłam dać jej szansę. No i zostałam wciągnięta w magiczny wielowymiarowy świat postaci Martina z cudownymi oraz wrednymi postaciami które podczas lektury wcale nie są papierowe, ale bardzo realne. Wielowątkowe opowieści, oraz misterne intrygi powodują że człowiek czyta tylko jeszcze ta strona i nagle robi się ich 20-30 i aż szkoda odkładać by iść spać jednak.
Po prostu klasyczne, świetnie napisane fantasy na długie wieczory.

Jako wielka miłośniczka fantasy cały czas poszukuję książek o tej tematyce, które pomogłyby mi rozwijać moją pasję, przynosiły radość z czytania i pozwoliły oderwać się od szarej rzeczywistości, która czasami przygniata, tak, że chce się uciec do najdalszej z krain.

Ja postanowiłam pewnego dnia uciec do Westeros.

Na początek może powiem, że z zamiarem przeczytania sagi "Pieśń Lodu i Ognia" nosiłam się już czas jakiś. Wiele słyszałam o niej dobrego, a ponieważ zawsze sprawdzam, zanim wyrobię sobie opinię, sięgnęłam po tom pierwszy, czyli recenzowaną "Grę o tron".

Spodziewałam się świetnej książki, podpowiadał mi to szósty zmysł bibliofilki i - nie zawiodłam się nawet w najmniejszym szczególe. Książka jest wciągająca, pełna tajemnic i malutkich szeptów, które nie pozwalają Ci się od niej oderwać nawet na milimetr. Dawno nie czułam takiego podekscytowania, nawet teraz, gdy jestem po lekturze dwóch kolejnych tomów cyklu, nie mogę wyjść z podziwu.

Książka opowiada o Siedmiu Królestwach, którymi kiedyś rządził smoczy ród Targaryenów, lecz został zepchnięty przez połączone siły, na tronie zaś zasiadł Robert Baratheon. Cykl rozpoczyna się, gdy wspomniany król wzywa swego przyjaciela i dawnego towarzysza broni, by został Namiestnikiem na miejsce zmarłego poprzednika. Zaś daleko daleko od rządowych machinacji, ostatnia z rodu Targaryenów, Daenerys, wiąże się z potężnym władcą Dothraków.

Powieść napisana jest niebanalnym językiem, polecam ją wszystkim, którzy zmęczyli się już wszędobylskimi elfami i pragną rozrywki na poziomie, która wyłączy ich ze świata na długie godziny.

A na koniec zawołanie ludzi Północy, Starków, których los związał z wilkorami - Zima nadchodzi...