Eragon

Na początek chciałbym wyrazić mój pełen zachwyt którego doznałem po przeczytaniu tejże książki. Książka postała poprzez wielkie uwielbienie, jakie Paolini żywił do literatury fantasy i science fiction, w wieku piętnastu lat natchnęło go do napisania debiutanckiej powieści Eragon. Jest to bowiem, pierwszy tom trylogii Dziedzictwo.


Książka opiera się na znanym starszej generacji czytelników archetypie dorastania młodzieńca, jego dojrzewania, poszukiwania nauczyciela i na spełnieniu wyznaczonej przez los, czasem fatum, misji.
To 500-stronicowa powieść i dziesiątkach rozdziałów, z których każdy jeden pełen jest magii, czarów i przygód ze smokami.
Książka ukazała historię ubogiego i niepiśmiennego wiejskiego sieroty, Eragona, który przypadkowo znalazł niebieski kamień. Zdobycz ta postawiła go na drodze lawiny tajemniczych i niebezpiecznych wydarzeń, które intrygują mnie jako czytelnika. Z owego kamienia, a właściwie jaja, wykluła się smoczyca. Nasz bohater nadał jej imię Saphira, które usłyszał od miejscowego bajarza. Później akcja nabiera tempa gdy pojawiają się Razacowie. Byli sprzymierzeńcami Imperium, którym władał zły i okrutny Galbatorix i jak to zwykle bywa w takich opowieściach, największy wróg Eragona. Gdy czytałem kolejne rozdziały chciałem, aby to się nie kończyło. Kiedy pojawiła się pradawna mowa zaekscytowało mnie to już do końca. Przy podróżach bohatera śledziłem jego drogę poprzez mapę zamieszczoną na początku książki. Prawda jest taka, że podziemne królestwa krasnoludów, smoki, czy też osobnicy penetrujący zawartość cudzego umysłu występują w niejednej powieści czy cyklu powieściowym. Jednak nie zmienia to faktu, ze „Eragon” jest kawałkiem wspaniałej prozy, reprezentującej określony gatunek literacki. Gdyby wszystkie tego gatunku okazy, na które natrafiliście, cechowały się równie wciągającą fabułą, żywym językiem i barwnością obrazowania – pewnie każdy z was byłby już zaprzysiężonym miłośnikiem fantasy. Dlatego też wątpię, by znalazł się ktoś, kto po lekturze pierwszego z trzech tomów sagi zrezygnuje z oczekiwania na następne. W tym właśnie tkwi siła książki.

Poprzednicy po krótce opowiedzieli o czym jest ta książka, więc nie będę się powtarzać tylko wyrażę swoją opinię. Chłopak miał niezły pomysł i na tym koniec zalet. A o wadach mogę powiedzieć więcej, dużo więcej. Niezrozumiałe przezkakiwania z jednego wątku do drugiego. Opisywanie jednej myśli, za chwilę coś nowego i powrót do poprzedniej z wtrąceniem czegoś innego. Niezbyt wymyślny język, wszystko takie płytkie i miałkie. Moim zdaniem autor powinien był przemyśleć dokładnie każdy moment, popracować dłużej nad stylem i poprawnością języka. Książka powinna zostać napisana kilka, o ile nie kilkanaście lat później. Ogólnie rzecz biorąc to 4/10, bo sam pomysł to nie wszystko. Trzeba jeszcze umieć go odpowiednio przelać na papier.

Książka Christophera Paolini Eragon jest powieścią Fantastyczno- przygodową. Opowida o chłopcu imieniu Eragon, który nieoczekiwanie znajduje niebieski kamień. Szybko okazuje się, że to jajo smoka. Po pewnym czasie wykluwa się z niego smoszyca. Eragon w tajemnicy wychowuje smoka, któremu na imie nadaje Saphira. Po śmierci swego wuja, który został z zimną krwią zabity, chłopiec ze smokiem odkrywają swój wspólny cel. Chcą dopaśc i pomścić zabójców wuja Eragona oraz uwolnić reszte smoczych jaj od złego władcy.

Książka choć pisana prostym językiem jest bardzo wciągająca. Potrafi zafascynować młodego czytelnika, no i cóż się dziwić skoro pisał ją nastolatek. Choć w powiesci zawartych jest dużo ciekawych i zaskakujących akcji, to w gruncie rzeczy brakuje tu ich rozwinięć. I tu przykład: kiedy umiera nauczyciel Eragona- stary bajarz, jego śmierć powinna nas ująć i chwycic za serce, tymczasem ja tego nie poczułam, podczas gdy doświadczony pisarz doprowadził by nas do łez. Swoją książkę Christopher Paolini urozmaicił posługując się w niej mową pradawną, krasnoludów czy urgali. Poza tym stworzył ciekawy, niemal baśniowy i zachwycający świat, do którego napisania musiał użyć dużo swojej zapewne bogatej wyobraźni. Polecam tę książkę każdemu kto lubi fantastyczne opowieści, ale nie przepada za zagmatfanymi pokręconymi akcjami wymagającymi myślenia tylko proste i jasne rozwiązania.

Trudno napisać zachwycającą i oryginalną powieść fantastyczną, zwłaszcza, gdy ma się 15 lat. Dokładnie tyle miał Christopher Paolini, stawiając pierwsze litery "Eragona". Niestety, muszę jednak stwierdzić, że nie w pełni poradził sobie z zadaniem. Przez jego słowa przebija się oczytanie wraz z fascynacjami literackimi. Ra'zacowie aż za bardzo przypominają Tolkienowskich Czarnych Jeźdźców, podobnie jak cała wędrówka głównego bohatera. Eragon ucieka z drogocennym smokiem, Frodo z pierścieniem.
_br__br_
Książka oczywiście ma również i plusy. Może nie wyróżnia się oryginalnością w fabule, natomiast nazwy bohaterów, miejsc czy potworów - rzeczywiście są fascynujące. Tak samo do przeczytania kusi prosty język, który jest przystępny dla każdego. Nie ma wielu słów, których znaczenie trzeba sprawdzić w słowniku, aby odkryć sens zdania. Działa to na korzyść płynnego poznawania wydarzeń, bez zbędnych przerywników. Przygody bohaterów również opisane są w sposób interesujący, odbiorca nie ma wrażenia, że czyta streszczenie streszczenia, że autor mknie ku tylko sobie znanemu celowi, uważając, że wszystko napotkane na trasie jest mało istotne.
_br__br_
Polecam wszystkim znudzonym sławą Pottera, którzy chcą sięgnąć po coś mniej sławnego, a tak samo wartego przeczytania. Warto poszerzać swoje horyzonty i poznać historię chłopca, który odnalazł smocze jaju, przez co całego jego dotychczasowe życie legło w gruzach. Przez co musiał się wyrzec wszystkich bliskich, niektórych tracąc już na zawsze i udać się na pełną niebezpieczeństw wyprawę w nieznane krainy.

Ta książka po prostu zwaliła mnie z nóg. Czytałam ją dzień i noc i nie mogłam przestać się dziwić nad geniuszem młodego Christophera Paoliniego. Ten chłopak, rówieśnik wielu gimnazjalistów zaczytujących sie przy jego książce do bardzo późnej nocy, ma taką wyobraźnię, taki zmysł artystyczny, że świat przez niego wygenerowany jawi się czytelnikowi jako prawdziwy, ba nawet równoległy do naszego, jakby smoki i inne magiczne zjawiska były prawdziwe i wszechobecne. Bardzo polecam wszystkim, nie tylko wspomnianym przez mnie gimnazjalistom.