Drzwi do piekła

Można śmiało powiedzieć, że książka Marii Nurowskiej „Drzwi do piekła” to jedna z najlepszych pozycji, które ukazały się w ostatnim czasie. Oryginalna, odważna, przejmująca, szokująca, momentami przerażająca bezpośredniością opisu powieść, obok której żaden czytelnik nie przejdzie obojętnie. Autorka przybliża nam dramat kobiet umieszczonych w więzieniach. Kreśli okrutny, przepełniony przemocą i drastycznymi scenami gwałtów obraz, jednocześnie podkreślając koszmar, jaki przeżywają zamknięte w takim miejscu kobiety. Główna bohaterka drastycznie kontrastuje z otoczeniem, inteligentna, oczytana, obyta z kulturą, wrażliwa na piękno pisarka, zupełnie nie przystaje do bezwzględnych, okrutnych, skandalicznych warunków, panujących w więzieniu. Warto sięgnąć po tę książkę, aby dowiedzieć się jak osoba pokroju Darii Tarnowskiej zdołała przetrwać w takim środowisku, jaki znalazła sposób, żeby dostosować się do nowej sytuacji. Bardzo polecam i z niecierpliwością czekam na dalsze losy tej ciekawej bohaterki.

"Drzwi do piekła" przeczytałam o dziwo jednym tchem. To bardzo hipnotyzująca książka, w której splatają się różne wątki, min. uwikłanej w grę historii małżeństwa morderczyni, przeżycia więzienne, powrót do dzieciństwa, a między nimi wszystkimi próba zrozumienia siebie i motywacji swoich poczynań. To książka mocna i bezkompromisowa, ale nie znaczy z drugiej strony, że niezrozumiała. Świat, który tworzy autorka wydaje się wiarygodny i dlatego też oddziałuje na czytelnika. Czekam na dalsze losy Darii.

Pewnego dnia przeglądałam zapowiedzi Wydawnictwa Znak natrafiłam na tę pozycję, wtedy postanowiłam ją przeczytać. Kiedy parę dni po premierze weszłam na stronę, zauważyłam, że książka rozchodzi się jak ciepłe bułeczki. Pomyślałam sobie, że coś w tej książce jest, co przyciąga czytelnika. Gdy już miałam książkę w ręce nie zostało mi nic innego jak się w niej zanurzyć, ale co to była za przygoda!


Daria, naszą główną bohaterkę, poznajemy w areszcie. Trafiła tam z powodu zabójstwa własnego męża. Dowiadujemy się jak mija jej pobyt, jak wygląda więzienie kobiece od strony więźnia. Daria jest w połowie Białorusinką, opowiada ona nam jak spędzała dzieciństwo na Podlasiu, jak była wychowywana przez babkę, co się stało z jej rodziną, jest to jedna z ciekawszych dla mnie części książki. Bohaterka wtajemnicza nas nie tylko w swoje dzieciństwo, lecz także i późniejsze czasy, a mianowicie w czas małżeństwa z Edwardem. Co doprowadziło do tak katastrofalnych wydarzeń, czy rzeczywiście miała jakieś powody by zabić męża?


Książka przemawia do nas emocjami, płyną one nie tylko z czasu teraźniejszego, ale i także z przeszłości Dari. Podziwiam autorkę, że spróbowała napisać taką książkę i jej to się niesamowicie udało. Pani Nurowska stworzyła dzieło, które przemawia do czytelnika i którego szybko się nie zapomni.


,,Drzwi do piekła" są niesamowitą przygoda, lecz zauważyłam jedną wadę, która trochę przeszkadza podczas czytania, a mianowicie tekst jest napisany w spólnym ciągu, nie mamy tu żadnego podziału, co może wpłynąć na naszego gubienie się w wydarzeniach, kiedy bohaterka wprowadza nas w świat przeszłości, czasem się zastanawiałam o co chodzi przecież niedawno było o więźniarkach, a tu nagle o czymś innym.


Cieszę się bardzo, że ukaże się kolejna część opowiadania, szkoda tylko, że dopiero w październiku.

Maria Nurowska to znana polska powieściopisarka, której twórczość dopiero niedawno zaczęłam odkrywać. Kilka dni temu miałam okazję przeczytać książkę, która uważana jest za najodważniejszą i najbardziej skandalizującą w dorobku pisarki. „Drzwi do piekła”, bo o nią tu chodzi, zwróciła moją uwagę ciekawym opisem, intrygującą okładką i licznymi pochwalnymi recenzjami. Czyż wobec takich atutów mogłam się jej oprzeć? Oczywiście, że nie:).

Główną bohaterką jest Daria, którą poznajemy podczas odsiadywania wyroku w więzieniu. Sąd skazał ją na dwanaście lat za morderstwo swojego męża, Edwarda. Wyrodna żona? Wyrachowana kobieta nie dbająca o innych? Nic z tego! Jak będziemy mogli się dowiedzieć, Daria to zagubiona osoba, którą życie nie rozpieszczało. Dzieciństwo naznaczone cierpieniem, brak rodziców i inne kłopoty zdecydowanie nie ułatwiły jej dobrego startu w dorosłość. Jednak wszystko się zmieniło kiedy jako dwudziestoletnia dziewczyna poznała swojego przyszłego ukochanego. Redaktor czasopisma, starszy i dojrzalszy, szybko zawrócił Darii w głowie. I stało się. Wzięli ślub, ale los i tym razem nie był dla niej łaskawy...

Świetna!! To chyba najlepsze określenie tej książki. Niesamowite, że autorce udało się na niewielkiej ilości stron zawrzeć tak wiele. Powieść pełna jest kontrastów. Miłość i nienawiść, ból i ulga, radość i cierpienie, lęk i odwaga, bezsilność i siła. Emocje aż kipią i cała opowieść od nich tętni. Nie sposób nie wczuć się w sytuację bohaterki i wraz z nią przeżywać kolejne etapy. Teraźniejszość płynnie przeplatana jest tu ze wspomnieniami, co pozwoliło na głębsze poznanie Darii i przyjrzenie się jej dramatom. Małżeństwo okazało się boleśniejsze niż przypuszczała, miłość między nimi zatruwała życie niczym najgorszy jad a coraz to nowe problemy mnożyły się w szybkim tempie. Pisarka poruszyła tu jednak więcej kwestii, m.in. świat za więziennymi kratami czy próbę wybaczenia i wewnętrznej przemiany. Wszystko to napisane żywym, lekkim językiem, który w połączeniu z wciągającą fabułą sprawia, że książkę czyta się szybciutko!!

„Drzwi do piekła” to rodzaj osobistej spowiedzi, historia o wybaczeniu sobie i innym, pogodzeniu się z szansami, zarówno tymi straconymi, jak i tymi przyszłymi oraz obraz powolnej wewnętrznej metamorfozy. Powieść nieco kontrowersyjna i z pewnością wywołująca wiele przemyśleń i refleksji. Polecam ją przede wszystkim czytelnikom ceniącym życiowe, prawdziwe do bólu lektury oraz miłośnikom twórczości Nurowskiej. Nie będziecie zawiedzeni!!

Moja ocena: 5,5/6