Cień wiatru

Ta książka ma to do siebie, że albo się ją lubi albo nie. Ja jej niestety nie polubiłam i z całą pewnością nie należy do moich ulubionych. Z każdą przeczytaną stroną miałam nadzieję, że stanie się choć odrobinę ciekawsza. Skończyłam ją czytać z uczuciem rozczarowania. Akcja książki raczej wolna i mało interesująca. Jest jedną z tych książek, których nie mam ochoty przeczytać ponownie. Szkoda...

Miałem nie lada problemy z książką Cień wiatru. Pierwszym z nich było to, czy w ogóle kupić tę powieść. Zastanawiałem się nad kupnem jej wiele razy, ale bałem się tego „przereklamowania” i zawsze, kiedy byłem w księgarni i patrzyłem na nią, wybór padał jednak na inne. Kiedy Cień wiatru znalazł w końcu miejsce w mojej biblioteczce i kiedy otworzyłem jej pierwsze stronice i zagłębiłem się w tekst, pojawił się kolejny problem. Czym więcej czytałem, tym bardziej było mi żal, że książka za szybko się skończy. Z drugiej jednak strony, chciałem czytać jak najszybciej, aby poznać tę tajemnicę. Tajemnicę, z którą zmierzył się młody Daniel Sampre.
A zaczęło się od tego, że księgarz i antykwariusz Sampre, zaprowadził swojego syna Daniela, uliczkami Barcelony, do tajemniczego miejsca, jakim jest Cmentarz Zapomnianych Książek. Na miejscu chłopiec, zgodnie z tradycją rodziny musiał wybrać dla siebie, spośród setek tysięcy książek, tę jedyną, aby ocalić ją od zapomnienia. Wybór padł na tom zatytułowany Cień wiatru, którego autorem był nieznany nikomu Julian Carax. Po latach, kiedy Daniel usiłuje odnaleźć inne książki tego autora i dowiedzieć się o nim jak najwięcej, okazuje się, że jest ktoś, kto pali wszystkie egzemplarze książek Caraksa, jakie tylko uda mu się odnaleźć. Daniel nie zdaje sobie sprawy jak książka, którą postanowił się zaopiekować, odmieni jego życie.
Gdybym stwierdził, że książka ta odmieniła coś we mnie, wcale nie byłoby to przesadą. Magia, która została zawarta na stronicach Cienia wiatru, oczarowała mnie od samego początku. Podróż ulicami Barcelony początku XX wieku, okraszona kilkoma zdjęciami, zawartymi w książce, wydawała się być realna. Wyobrażenie samego Cmentarza Zapomnianych Książek dawało mi wiele wrażeń. Sam uwielbiam książki i chciałbym znaleźć się w takim miejscu a tym bardziej cały czas zazdrościłem Danielowi, jego ojcu i Ferminowi, wykonywanej przez nich pracy księgarzy.
Tak klimat powieści jak i postacie stworzone przez autora są wyraziste i wydawać by się mogło, że spotkamy je któregoś dnia na ulicy. Najbardziej do gustu przypadł mi Fermin, którego humor, doprowadzał mnie nieraz do głośnego śmiechu i zawsze się martwiłem, co wyniknie z jego odważnych poczynań. Przeżywałem także mocno całą historię i po zakończeniu lektury, stwierdziłem, że chciałbym czytać jak najwięcej takich powieści, bo ta mnie urzekła.

Historia nieuchwytna jak cień wiatru

Jest to moja ulubiona książka. Mogę do niej sięgać cały czas. Krótkie i trafne myśli autora stały się dla mnie motttami życiowymi. Niesamowita nie tylko ze względu na treść, ale również ze względu na wartości o jakich mówi, a także dlatego, że jest nie tylko powieścią, ale również przewodnikiem po Barcelonie. To cudowne, że są pisarze, którzy w swoje historie wplatają wiele interesujących wątków, pozwalając czytelnikowi nie tylko przeczytać kolejną interesującą opwieść o cudzym życiu, ale umożliwiając mu podróżować po świecie nie wychodząc z domu. Zafon to mistrz gatunku, a "Cień wiatru" to majstersztyk literatury. Uważam, że każdy powinien zaczytywać się w tej pięknej opowieści.